RYZYKO ŚMIERTELNOŚCI OKOŁOPORODOWEJ NOWORODKÓW ZWIĄZANE Z PRZYJMOWANIEM WZIEWNYCH KORTYKOSTEROIDÓW PRZEZ KOBIEY W CIĄŻY CHORE NA ASTMĘ

Opublikowane do tej pory badania związane z tym tematem nie wykazały statystycznie istotnego związku pomiędzy przyjmowaniem wziewnych kortykosteroidów (wGKS) a śmiertelnością okołoporodową noworodków. Nie wszystkie z nich spełniały jednak kryteria wiarygodnej analizy statystycznej.

Autorzy badania posłużyli się danymi uzyskanymi z administracyjnej bazy danych prowincji Quebec. Grupa badana składała się z 13 004 kobiet z niebliźniaczą ciążą. Grupa ta została podzielna na trzy części: kobiety przyjmujące wGKS do 250 μg/dobę (4 140 kobiet), ciężarne przyjmujące więcej wGKS niż 250 μg/dobę oraz grupa kontrolna obejmująca 7 724 ciężarnych nie używających wGKS. Wyniki wykazały nieistotny statystycznie wzrost ryzyka śmiertelności okołoporodowej dzieci u kobiet przyjmujących wGKS bez względu na dawkę (OR, 1,07; 95% CI, 0,70-1,61) oraz 52% wzrost (nieistotny statystycznie) śmiertelności przy stosowaniu więcej niż 250 mcg/dobę wGKS.

W pracy tej, podobnie jak w poprzednich dotyczących tego zagadnienia, nie wykazano istotnego statystycznie związku pomiędzy śmiertelnością okołoporodową dzieci a przyjmowaniem wGKS u ciężarnych astmatyczek. Wzrost ryzyka (bez istotności statystycznej) w grupie leczonych wyższymi dawkami wGKS według autorów jest najprawdopodobniej związany cięższą astmą i większymi problemami z osiągnięciem całkowitej kontroli u tych pacjentek. 

Breton M.-C., Beauchesne M.-F., Lemière C. i wsp.: Risk of perinatal mortality associated with inhaled corticosteroid use for the treatment of asthma during pregnancy. J Allergy Clin Immunol 2010; 126 (1): 772-777.

..............................................................................................................................................................

CZYNNIKI RYZYKA ASTMY ROZPOCZYNAJĄCEJ SIĘ U OSÓB DOROSŁYCH

W badaniu tym podjęto próbę oceny czynników ryzyka rozwoju astmy u osób dorosłych oraz oceny związku tych czynników z występowaniem atopii. Jako materiał do badań posłużyły bazy danych z European Community Respiratory Health Survey (ECRHS). Analiza objęła blisko 10 tys. osób i dotyczyła okresu 10 lat. U 179 pacjentów, którzy podczas włączania do badania nie mieli nigdy rozpoznanej astmy, doszło do pojawienia się tej choroby. Następujące czynniki wykazywały zwiększone ryzyko rozwoju choroby: płeć żeńska (OR: 1,97; 95% CI: 1,38; 2,81), nadreaktywność drzewa oskrzelowego (3,25; 2,19; 4,83), atopia (1,55; 1,08; 2,21), FEV1<100% wartości należnej (1,87; 1,34; 2,62), alergiczny nieżyt nosa (1,98; 1,39; 2,84), występowanie astmy u matki (1,91; 1,13; 3,21). Otyłość, infekcje wirusowe w czasie dzieciństwa zwiększały ryzyko pojawienia się astmy, aczkolwiek nie osiągnęły wartości istotnych statystycznie, ze względu na protokół przeprowadzonego badania. Częstość występowania atopii w badanej grupie wahała się od 12 do 21%.  Wśród osób z atopią niezależnymi czynnikami ryzyka były stężenie całkowitego IgE oraz alergia na kota.

Antó J.M., Sunyer J., Basagaña X. i wsp.: Risk factors of new-onset asthma in adults: a population-based international cohort study. Allergy 2010; 65 (8): 1021-1030.

..............................................................................................................................................................

PORÓWNANIE SKUTECZNOŚCI NOWEGO, STOSOWANEGO RAZ DZIENNIE, DŁUGO DZIAŁAJĄCEGO ß2-AGONISTY (INDACATEROLU) ZE STOSOWANYM DWA RAZY
DZIENNIE FORMOTEROROLEM W PRZEWLEKŁEJ OBTURACYJNEJ CHOROBIE PŁUC

Indacaterol jest wprowadzanym obecnie do Polski długo działającym β2-agonistą o szybkim początku działania, zapewniającym dobry efekt bronchodylatacyjną przez 24 godziny, co sprawia że może być stosowany tylko raz dziennie.

W badaniu uczestniczyły osoby z umiarkowaną i ciężką POChP, które były randomizowane do trzech grup. Pierwsza otrzymywała raz dziennie indacaterol w dawce 300 lub 600 μg. Druga otrzymywała formoterol w dawce 12 μg dwa razy dziennie. Trzecia grupa otrzymywała placebo. Głównym punktem końcowym, który oceniano była FEV1. Poza tym brano pod uwagę duszność, konieczność interwencyjnego przyjmowania krótko działających β2-mimetyków (salbutamol), liczbę zaostrzeń POChP, indeks BODE oraz występowanie objawów niepożądanych związanych ze stosowaniem indacaterolu.

Grupa, która przyjmowała indacaterol, miała statystycznie istotnie większe wartości FEV1 po 12 tygodniach (wzrost o 170 ml, w porównaniu do grupy placebo i o 100 ml w porównaniu do otrzymujących formoterol) i efekt ten utrzymywał się podczas wizyt kontrolnych w 52. tygodniu leczenia. Poprawa występowała również w odniesieniu do wszystkich pozostałych parametrów w porównaniu do grupy placebo, a w porównaniu do przyjmujących formoterol nastąpiło zmniejszenie duszności oraz liczby przyjmowanych interwencyjnie dawek salbutamolu. Indacaterol był dobrze tolerowany i miał dobry profil bezpieczeństwa.

Dahl R., Chung K.F., Buhl R. i wsp.: Efficacy of a new once-daily long-acting inhaled β2-agonist indacaterol versus twice-daily formoterol in COPD. Thorax 2010; 65: 473-479.

..............................................................................................................................................................

TYP III DZIEDZICZNEGO OBRZĘKU NACZYNIORUCHOWEGO: CECHY KLINICZNE I BIOLOGICZNE WE FRANCUSKIEJ POPULACJI

Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy (ang. „hereditary angio-oedema” – HAE) jest związany zwykle z niedoborem inhibitora C1 esterazy (C1 inh.). W 2000 r. opisano pierwsze przypadki HAE typu III charakteryzujące się prawidłowym stężeniami i funkcją C1 inh. i normalnymi stężeniami czynnika C4 dopełniacza. Autorzy pracy dokonali retrospektywnego przeglądu pacjentów z objawami obrzęku-naczynioruchowego w latach 2000-2009 odnotowanych w bazie danych  National Reference Centre of AE we Francji.

Zidentyfikowano 26 pacjentów z III typem HAE. Wszyscy – poza czterema osobami – byli płci żeńskiej i prezentowali typowe objawy nasilające się podczas ciąży oraz podczas przyjmowania doustnej, estrogenowej antykoncepcji. U ponad połowy kobiet z HAE III typu objawy uległy nasileniu podczas stosowania estrogenów. Wszyscy chorzy wykazywali dobrą reakcję na leczenie kwasem traneksamowym, w niektórych przypadkach ostrych ataków występowała pozytywna reakcja na leczenie koncentratem C1 inh. Wszyscy chorzy mieli prawidłowe stężenia C1 inh. oraz czynnika C4. Nie stwierdzono mutacji genu SERPING 1. Sześciu pacjentów z niespokrewnionych ze sobą rodzin było homozygotami w stosunku do mutacji genu F12.

Na podstawie zebranych danych autorzy zalecają rozpoznawanie typu III HAE na podstawie objawów klinicznych (typowe napadowe, objawy często indukowane przez przyjmowanie hormonów), prawidłowego stężenia C1 inh. Pomocne może być również stwierdzenie mutacji genu F12. 

Vitrat-Hincky V., Gompel A., Dumestre-Perard C. i wsp.: Type III hereditary angio-oedema: clinical and biological features in a French cohort. Allergy 2010; 65 (10): 1331-1336.