REHABILITACJA ODDECHOWA U PACJENTÓW KIEROWNYCH DO DALSZEGO LECZNIA AMBULATORYJNEGO PO HOSPITALIZACJI ZWIĄZANEJ Z ZAOSTRZENIEM POCHP 

Przewlekła obturacyjna choroba płuc stanowi jeden z większych problemów zdrowotnych obecnych czasów. Charakteryzuje się ona m.in. występowaniem duszności, osłabieniem  siły mięśni oraz znacznie zmniejszoną jakością życia – szczególnie widoczne jest to w końcowym stadium jej przebiegu. Pacjenci często trafiają do szpitala w wyniku jej zaostrzeń, co stanowi poważny problem obecnych systemów ochrony zdrowia. Znane są prace, które wskazują na bardzo dobry wpływ rehabilitacji na jakość życia i zmniejszenie częstości zaostrzeń tej choroby. Autorzy tego artykułu starają się odpowiedzieć na pytanie, jak stosowanie rehabilitacji po wypisie ze szpitala spowodowanym leczeniem zaostrzenia POChP wpłynie na liczbę kolejnych hospitalizacji z tego powodu. W badanu wzięło udział 60 pacjentów, którzy byli przyjmowani do szpitala bądź leczeni w szpitalnych oddziałach ratunkowych z powodu zaostrzenia POChP. Chorzy byli przydzielani losowo do dwóch grup. Jedna po wypisie ze szpitala była leczona w tradycyjny sposób, druga zaś uczestniczyła w zabiegach rehabilitacyjnych.

W pierwszej grupie średnia wieku wynosiła 65 lat, a średnie FEV1 22% wartości należnej, w drugiej natomiast 67 lat i 20% wartości należnej. Obserwacja trwała trzy miesiące. Jej wyniki przedstawiały się następująco: 33% chorych w grupie leczonej tradycyjnie wymagało ponownego przyjęcia do szpitala z powodu zaostrzenia POChP w porównaniu do 7% w grupie poddanej rehabilitacji (OR 0,15, 95%CI 0,03–0,72, p=0,02).    

Podsumowując, można stwierdzić, że rehabilitacja oddechowa stosowana u chorych po hospitalizacji z powodu zaostrzenia POChP zmniejsza liczbą ponownych przyjęć do szpitala z tego powodu w okresie trzech miesięcy. 

Seymour J., Moore L., Jolley C., Ward K., Creasey J., Steier J. i wsp.: Outpatient pulmonary rehabilitation following acute exacerbations of COPD. Thorax 2010; 65: 423-428.

..............................................................................................................................................................

WPŁYW STOSOWANIA ESOMEPRAZOLU (40 MG) PODAWANEGO DWA LUB RAZ DZIENNIE NA LECZENIE ASTMY

Refluks żołądkowo-przełykowy jest częstą chorobą również wśród chorych z astmą oskrzelową. Prezentowane badanie jest próbą odpowiedzi na pytanie, jak leczenie inhibitorami pompy protonowej (esomeprazol) wpłynie na leczenie astmy.

W tym celu zaprojektowano badanie z randomizacją, podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo, w którym uczestniczyły osoby dorosłe (18–70. rok życia), z rozpoznaną umiarkowaną lub ciężką astmą. Głównymi punktami końcowymi były zmiany w wartości PEF, FEV1 objawów astmy i jakości życia (Asthma Quality of Life Questionnaire). Esomeprazol był podawany raz lub dwa razy dziennie przez 12 tygodni. W porównaniu do wartości wyjściowych obserwowano wzrost porannego PEF zarówno w grupie przyjmującej esomeprazol raz (+3,5 L/min; 95% CI, –3,2 do 10,2), jak i dwa razy dziennie (+5,5 L/min; 95% CI, –1,2 do 12,2). Istotny statystycznie wzrost FEV1 w ciągu całego okresu obserwacji uzyskano tylko dla esomeprazolu przyjmowanego dwa razy dziennie. Istotna poprawa jakości życia pojawiała się w obu grupach przyjmujących badany lek. 

Konkludując, autorzy badania stwierdzają, że esomeprazol może poprawić parametry funkcji płuc oraz jakość życia, jednakże poprawa ta nie jest duża i może nie mieć dużego klinicznego znaczenia. 

Kiljander T., Junghard O., Beckman O., Lind T.: Effect of Esomeprazole 40 mg Once or Twice Daily on Asthma A Randomized, Placebo-controlled Study. Am J Crit Care Medicine 2010; 181:1042-1048.

..............................................................................................................................................................

KORTYKOSTEROIDY DOUSTNE I DOXYCYKLINA: DWA RÓŻNE ODEJŚCIA DO LECZENIA POLIPÓW NOSA

W leczeniu przewlekłego nieżytu nosa oraz polipów nosa często są stosowane glikokortykosteroidy doustne oraz antybiotyki, mało jest natomiast badań klinicznych o dużej wiarygodności, na których moglibyśmy opierać te strategie leczenia. Celem przedstawianej pracy było określenie wpływu stosowania doustnych glikokortykosteroidów i doxycykliny na objawy kliniczne oraz obiektywne parametry biologiczne i kliniczne w omawianych chorobach. Do badania zakwalifikowano 47 osób, które losowo przydzielono do grupy stosującej metylprednizolon w malejących dawkach (32–8 mg raz dziennie), lub doxycyklinę (200 mg pierwszego dnia i następnie 100 mg raz dziennie). Zastosowano również zasadę podwójnie ślepej próby i placebo. Chorzy byli obserwowani przez dwanaście tygodni. W tym czasie monitorowano u nich objawy oraz oznaczano nosowy szczytowy przepływ wdechowy, a także eozynofilowe białko kationowe (ECP), IL-5, mieloperoksydazę, całkowite IgE w wydzielinie z nosa. We krwi oznaczano natomiast stężenie rozpuszczalnego receptora dla IL-5, ECP i liczbę eozynofilów. Przyjmowanie metylprednizolonu i doxycykliny znacząco zmniejszało rozmiar polipów nosa w porównaniu go grupy placebo. Efekt stosowania glikokortykosteroidów był największy w trzecim tygodniu i utrzymywał się do 8. tygodnia leczenia.

W grupie przyjmującej doksycykilnę rezultaty leczenia były umiarkowane, ale utrzymywały się przez dwanaście tygodni. Glikokortykosteroid znacząco obniżał stężenia ECP, IL-5, IgE, a doxycyklina ECP i mieloperoksydazę w wydzielinie z nosa.

Wyniki tego badania wykazały istotny wpływ leczenia doustnym metyloprednizolonem i doxycykliną na rozmiar polipów, objawy kliniczne, jak również na stężenia lokalnych i systemowych markerów zapalenia alergicznego u pacjentów z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej nosa i polipami nosa.  
 
van Zele T., Gevaert P., Holtappelsa G., Beule A., Wormald P., Mayr S. i wsp.: Oral steroids and doxycycline: Two different approaches to treat nasal polyps. J Alerg Clin Immunol 2010; 5: 1069-1076.                

..............................................................................................................................................................

WPŁYW KARMIENIA PIERSIĄ NA ROZWÓJ ASTMY, CHORÓB ALERGICZNYCH ORAZ ZMIANY PARAMETRÓW FUNKCJI PŁUC

Celem tego badania była ocena zależności pomiędzy karmieniem piersią a powstawaniem astmy i chorób alergicznych w ciągu pierwszych ośmiu lat życia. Wyniki poprzednich badań dotyczące tego zagadnienia były niejednoznaczne i często ze sobą sprzeczne. W badaniu wzięło udział 3825 dzieci, wśród których u 2370 było możliwe pobranie krwi do analizy badanych parametrów, a u 2564 wykonano spirometrię na zakończenie badania w 8. roku ich życia. Informacje dotyczące ekspozycji na czynniki alergiczne i towarzyszące im zmiany stanu zdrowia zbierano za pomocą specjalnych ankiet, które przeprowadzono w 2. miesiącu, a następnie w 1., 2., 4., i 8. roku życia. W 4. i 8. roku życia pobierano krew, aby oznaczyć stężenie specyficznych IgE przeciwko standardowym alergenom oddechowym i pokarmowym. Po analizie wyników okazało się, że dzieci, które były karmione piersią co najmniej cztery miesiące, miały zmniejszone ryzyko rozwoju astmy w ciągu pierwszych ośmiu lat swojego życia w porównaniu do dzieci, które były karmione piersią krócej niż cztery miesiące (OR 0,63; 95%CI 0,50–0,78). Zmniejszone ryzyko pojawienia się uczulenia oraz astmy wraz z uczuleniem w 8. roku życia miały również dzieci karmione piersią nie krócej niż cztery miesiące. Grupa ta wykazywała poza tym znacząco lepszą funkcję płuc mierzoną za pomocą PEF.  

Otrzymane w tym badaniu wyniki potwierdzają pozytywny wpływ karmienia piersią przez co najmniej cztery pierwsze miesiące życia na zmniejszone ryzyko wystąpienia astmy, uczulenia oraz poprawę funkcji płuc do 8. roku życia.   

Kull I. , Melen E., Alm J., Hallberg J., Svartengren M., van Hage M. i wsp.: Breast-feeding in relation to asthma, lung function, and sensitization in young schoolchildren. J Alerg Clin Immunol 2010; 5: 1013-1019.