1. SPOŻYWANIE ORZESZKÓW ZIEMNYCH W DZIECIŃSTWIE JEST ZWIĄZANE Z MNIEJSZĄ CZĘSTOŚCIĄ WYSTĘPOWANIA ALERGII NA TE POKARMY W PÓŹNIEJSZYCH LATACH ŻYCIA

Pomimo zaleceń wielu towarzystw alergologicznych (Wielka Brytania, Australia, Ameryka Północna), aby unikać spożywania orzeszków ziemnych w dzieciństwie, obserwuje się stały wzrost częstości występowania tej alergii. Autorzy przytaczanej tu pracy postanowili sprawdzić, w jaki sposób spożywanie tego typu produktów w dzieciństwie wpływa na występowanie alergii w późniejszym wieku.
W badaniu wzięła udział populacja dzieci w Izraelu oraz w Wielkiej Brytanii.

Za pomocą kwestionariuszy oceniano częstość występowania alergii na orzeszki ziemne wśród młodzieży szkolnej (liczba osób, która wzięła udział w tej części badania: ok. 5 tysięcy w Izraelu i ok. 5 tysięcy w Wielkiej Brytanii) oraz spożywanie orzeszków we wczesnym dzieciństwie (liczba pacjentów, która wzięła udział w tej części badania: 77 dzieci w Wielkiej Brytanii oraz 99 w Izraelu). Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne w badanych grupach wynosiła: w Wielkiej Brytanii 1,85% a w Izraelu 0,17% (p<0,001). Znacznie wcześniej i w większych ilościach dzieci zaczynały jeść orzeszki w Izraelu niż w Wielkiej Brytanii.

W badaniu wykazano, że częstość występowania wśród dzieci alergii na orzeszki ziemne była około 10 razy większa w Wielkiej Brytanii niż w Izraelu. Przy czym nie stwierdzono, aby różnica ta miała związek z atopią, statusem społecznym, podłożem genetycznym. Dane te, a także wspomniane już wyżej wczesny początek oraz większe ilości przyjmowanych orzeszków w pierwszym roku życia przez dzieci w Izraelu, nasuwają pytanie czy powinno się zalecać ograniczenie spożycia orzeszków ziemnych we wczesnym dzieciństwie, czy wręcz działanie zupełne odwrotne, aby uchronić się przed alergią na te produkty.

Katz Y., Sasieni P., Mesher D., Maleki S.J., Fisher H.R., Fox A.T. i wsp.: Early consumption of peanuts in infancy is associated with a low prevalence of peanut allergy. J Allergy Clin Immunol 2008; 5: 984-991.

..............................................................................................................................................................

2. PORÓWNANIE SKUTECZNOŚCI STOSOWANIA 5 MG LEWOCETERYZYNY I 5 MG DESLORATADYNY U PACJENTÓW Z PRZEWLEKŁĄ IDIOPATYCZNĄ POKRZYWKĄ

Zarówno lewoceteryzyna, jak i desloratadyna w świetle ostatniego konsensusu EAACI/GA2 LEN/EDF zalecane są jako podstawowe leki w leczeniu przewlekłej idiopatycznej pokrzywki (CIU).

Celem badania było porównanie skuteczności obu tych leków, podawanych w jednorazowej porannej dawce 5 mg, po 4 tygodniach terapii. Badanie zaplanowano jako wieloośrodkowe, z podwójnie ślepą próbą i randomizacją. Włączono 886 chorych, w tym 438 przyjmowało lewocetyryzynę, a 448 desloratadynę.

W grupie otrzymującej lewoceteryzynę uzyskano większe obniżenie uczucia świądu w czasie pierwszego tygodnia leczenia. Średnia wartość punktowa skali nasilenia świądu wynosiła 1,02 dla lewoceteryzyny i 1,18 dla desloratadyny (p<0,001). Wyniki były podobne po czterech tygodniach leczenia (p=0,004). Dodatkowo lewoceteryzyna w większym stopniu niż desloratadyna (wyniki istotne statystycznie) zmniejszała również czas trwania świądu i całkowitą, punktową skalę oceny nasilenia pokrzywki (suma punktów skali świądu i ilości bąbli pokrzywkowych), zwiększała natomiast ogólną satysfakcję pacjentów z leczenia w ciągu pierwszego tygodnia oraz w ciągu całej obserwacji. Bezpieczeństwo i tolerancja leczenia w obu grupach były podobne.

W świetle przedstawionych w tym badaniu wyników można powiedzieć, że lewoceteryzyna w dawce 5 mg podawanej raz na dobę okazała się być bardziej skuteczna niż desloratadyna w dawce 5 mg stosowanej również raz na dobę w leczeniu przewlekłej idiopatycznej pokrzywki.

Potter P.C., Kapp A., Maurer M., Guillet G., Jian A.M., Hauptmann P. i wsp.: Comparison of the efficacy of levocetirizine 5 mg and desloratadine 5 mg in chronic idiopathic urticaria patients. Allergy published online, 24 Nov 2008.

..............................................................................................................................................................

3. KLINICZNE I IMMUNOLOGICZNE SKUTKI PODAWANIA ANTYHISTAMINIKÓW PODCZAS SWOISTEJ IMMUNOTERAPII W ALERGII NA JAD PSZCZOŁY

Stosowanie antyhistaminików podczas swoistej immunoterapii w chorobach alergicznych zwiększa bezpieczeństwo i może wpływać również na jej wyniki ze względu na immunoregulacyjny efekt działania tych leków.

W prezentowanej pracy autorzy postanowili zbadać wpływ podawania 5 mg lewoceteryzyny (LC) na skuteczność, bezpieczeństwo i immunologiczne efekty swoistej immunoterapii w alergii na jad pszczoły metodą ultrarush.

Do badania przeprowadzonego metodą podwójnie ślepej próby z randomizacją, udało się zakwalifikować 54 pacjentów, którzy otrzymywali lewoceteryzynę lub placebo począwszy od 2. dnia przed podaniem szczepionki do 21. dnia po jej podaniu.

Działania niepożądane występowały znamiennie częściej w grupie otrzymującej placebo. Czterech pacjentów w tej grupie opuściło badanie z powodu objawów niepożądanych. Systemowe reakcje alergiczne (SAR) pojawiły się u 8 pacjentów (6 w grupie LC i 2 w grupie placebo). Siedem SAR było reakcjami skórnymi, jedna, w grupie placebo, dotyczyła układu oddechowego. Różnice w występowaniu SAR były nieistotne statystycznie. Stężenie specyficznych IgG było statystycznie istotnie wyższe w obu grupach. Obniżenie stężeń INF i IL-13 nie było większe w grupie z lewoceteryzyną, natomiast w grupie tej obserwowano istotne statystycznie zwiększenie stężenie IL-10. Stwierdzono również, że podanie LC zapobiegło zmniejszeniu stosunku receptora H1/H2 w alergenowo specyficznych limfocytach T w 21. dniu po rozpoczęciu terapii, które obserwowano w grupie otrzymującej placebo.

Autorzy przedstawionej pracy formułują następujące wnioski:

1. Lewoceteryzyna zmniejsza częstość występowania niepożądanych reakcji podczas zwiększania dawek w swoistej immunoterapii w alergii na jad pszczoły, jednocześnie nie zmniejszając efektywności tej terapii.

2. Badany lek moduluje również przebieg swoistej reakcji immunologicznej, wpływając na ekspresję receptora histaminowego oraz produkcję cytokin przez alergenowo specyficzne limfocyty T.

Maller U., Jutel M., Reimers A., Zumkehr J., Huber C., Kriegel C. i wsp.: Clinical and immunologic effects of H1 antihistamine preventive medication during honeybee venom immunotherapy. J Allergy Clin Imunnol 2008; 5: 1001-1007.

..............................................................................................................................................................

4. WPŁYW PODAWANIA ATROWASTATYNY ŁĄCZNIE Z WZIEWNYMI KORTYKOSTEROIDAMI NA FUNKCJĘ PŁUC ORAZ SKŁAD KOMÓRKOWY PLWOCINY U CHORYCH Z ASTMĄ

Statyny wykazują działanie przeciwzapalne, które może być przydatne w leczeniu astmy. W celu weryfikacji tej hipotezy autorzy zakwalifikowali 54 pacjentów z łagodną - umiarkowaną astmą atopową, którzy poza wziewnymi kortykosteroidami otrzymywali atrowastatynę 40 mg na dobę lub placebo przez 8 tygodni. Efektywność tej zmodyfikowanej terapii badano oznaczając poranny PEF, FEV1, kwestionariusz kontroli astmy, nadreaktywność oskrzeli w teście z metacholiną oraz skład komórkowy i zawartość biomarkerów zapalenia w indukowanej plwocinie.

Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w wartościach PEF ani w innych oznaczanych parametrach funkcji płuc pomiędzy badanymi grupami. Całkowita liczba makrofagów oraz stężenie leukotrienu B4 w plwocinie było zmniejszone w grupie z atrowastatyną. Różnica ta była istotna statystycznie.

Reasumując, dodanie atrowastatyny do wziewnych kortykosteroidów nie powoduje krótkoterminowej poprawy kontroli łagodnej - umiarkowanej astmy atopowej. Zmniejszenie liczby makrofagów w indukowanej plwocinie może być impulsem do badań nad tym zjawiskiem w innych obturacyjnych chorobach płuc.

Hothersall E.J., Chaudhuri R., McSharry C., Donnelly I., Lafferty J., McMahon A.D. i wsp.: Effects of atorvastatin added to inhaled corticosteroids on lung function and sputum cell counts in atopic asthma. Thorax 2008; 63: 1070-1075.